پاسخ عجیب کریمخان زند به فرستاده روسیه

بيست و هفتم نوامبر سال 1770 ميلادي كريم خان زند، وكيل ايرانيان، در عمارتي در شيراز كه امروز «موزه پارس» ناميده مي شود، فرستاده روسيه را پذيرفت كه رنج سفر دو هزار و پانصد كيلومتري از سن پترزبورگ تا شيراز را بر خود هموار كرده بود تا پيام تزار روسيه را به فرمانرواي ايران برساند.

سفير تزار خبر پيروزي روسيه بر عثماني را در جنگ دريايي به اطلاع خان رسانيد و تمايل تزار را به داشتن روابط دوستانه و اتحاد با وي اعلام داشت.

فرستاده تزار انتظار داشت كه كريم خان كه دوبار باعثماني بر سر بصره جنگيده بود از شنيدن خبر شكست دريايي عثماني خرسند شود كه كريم خان ابرو در هم كشيد و خطاب به سفير تزار گفت كه شكست ملت ديگر ما را شاد نمي كند .

سفير تزار (طبق نوشته هاي به جاي مانده از او، به قلم خودش) شوكه شد و بعدا به تزار گزارش داد كه اتحاد با كريم خان را برضد عثماني فراموش كند و اضافه كرده بود كه كريم خان با همه رهبراني كه ديده، درباره آنان شنيده و در كتب تاريخ خوانده است فرق دارد.

زيرا كه خودش را يك تبعه عادي مانند ساير مردم مي داند، مردي است به غايت فروتن و بدون هرگونه افاده؛ رفتارش هم ديپلماتيك نيست و ديدار با او تشريفات ندارد.

بايد دانست كه كريم خان در هر دو جنگ خود با عثماني بر سر بصره پيروز شده بود. وي علاوه بر دور ساختن عثماني از منطقه بصره، هلندي ها را هم از خارك و جزاير اطراف آن اخراج كرده بود.

كريم خان كه از پذيرفتن عنوان شاهي و تاسيس سلسله اجتناب مي كرد نسبت به امنيت خليج فارس و خوزستان حساس بود.

مورخان اروپايي كريم خان را مردي عادل و منصف و يك ايراني فوق العاده و شخصيتي منحصر به فرد در تاريخ توصيف كرده و درباره اش به نقل از ديپلماتهاي اروپايي و ميسيون هاي مسيحي نوشته اند:

كريم خان كه از يك نژاد خالص ايراني (لک) بود از ديدن شادي مردم شاد مي شد و براي شاد كردن شيرازي ها از جيب خودش (نه از خزانه عمومي) به نوازندگان پول مي داد كه در ميدان هاي شهر ساز بزنند و اگر فرصتي به دست مي آورد درطباخي هاي عمومي در كنار مردم عادي غذا صرف مي كرد و با شنيدن گفتگوي آنان با يكديگر از دشواري ها آگاه مي شد و اين مسائل را حل مي كرد.

به نوشته منشي كريم خان، به باور نماينده ايرانيان (كريم خان) مسائل كوچكند كه گاهي دفعتا چنان بزرگ مي شوند كه دودماني را منقرض مي كنند.

کراسوس

کراسوس بعد از تلفات دادن بسیار در جنگ برابر سورنا به سمت شهر حران (کاره) عقب نشینی کرد. در لشکر روم بسیاری مجروح وجود داشت که حرکت آنها را مختل میکرد.. سران لشکر روم به شور پرداختند و تصمیم بر این گرفته شد مجروحانی که وضع وخیم دارند را به حال خودشان در شهر رها کنند.

این کار انجام شد و 4000 مجروح که حال وخیمی داشتند به حال خودشان گذاشته شد. رومیان آنجا را ترک کردند و ساعاتی بعد لشکرایران وارد حران شد و به محض وارد شدن مشاهده کردند صدای ناله و زجه تمام منطقه را فرا گرفته است.عده ای از رومیان طلب مرگ میکردند که زودتر راحت شوند..عده ای به کراسوس بدوبیراه میگفتند که چرا رهایشان کرده

حال مجروحان بسیار وخیم و در حال زجرکش شدن بودند ، ایرانیان تصمیم بر این گرفتند که به کار آن 4 هزار نفر رسیدگی شود تا هرچه زودتر بهبودیابند...

منبع :

تاریخ ایران باستان،حسن پیرنیا،جلدسوم

شباهنگ فیروزآباد لرستان...